• +31 (0)164 - 247 758
  • info@stsamenwerken.nl

“Ik leef nog!”

“Ik leef nog!”

 “Op een dag ontvluchtten 350000 mensen mijn land!”. 

 

 

 

Ruslan heeft veel meegemaakt in zijn leven. Oorspronkelijk komt hij uit Georgië, waar hij in een stad aan de Zwarte Zee woonde. Hij en zijn familie hadden het er goed. Hij had zijn eigen bedrijven, een mooi huis, hij leefde in een warm klimaat waar de zon vaak scheen. Wat kan me gebeuren dacht hij vaak, we hebben het goed!
Tot op een dag de oorlog uitbrak in zijn land. Ruslan vocht mee aan de zijde van zijn landgenoten om de vrijheid van zijn land te behouden. Helaas dat lukte niet, “Op één dag ontvluchtten 350.000 mensen mijn land”. Ook Ruslan moest op een gegeven moment vluchten. Hij kwam in Rusland terecht, woon-de daar op verschillende plaatsen en opende zijn eigen elektronicawinkels.
Maar ook in Rusland sloeg het noodlot toe, de politieke situatie daar maakte vluchten weer nodig. Zo kwam hij in 1999 naar Nederland, de eerste plek waar hij woonde was het AZC in Ter Apel in Friesland. Ruim 7 jaar verbleven hij en zijn gezin in asielzoekerscentra. In 2006 kregen ze hun verblijfsvergunning.
Via allerlei reïntegratiebedrijven probeerde Ruslan een plaats te veroveren op de Nederlands arbeids-markt. In eerste instantie wilde hij gaan werken in de beveiliging en ging daartoe een opleiding vol-gen. Helaas slaagde hij niet voor zijn examen, omdat zijn beheersing van het Nederlands niet goed genoeg was.
Ruslan wilde aan het werk en nam daarom iedere baan die hij kon krijgen aan. Hij werkte bij verschil-lende bedrijven, variërend van een banketbakkerij tot een fabriek voor isolatiematerialen. Hij werkte daar naar volle tevredenheid als heftruckchauffeur.
Opnieuw was hem dit leven niet gegund, hij werd ziek en belande langdurig in de ziektewet. Zo kwam hij in 2016 bij Stichting Samen Werken terecht. Hier manifesteert hij zich als een harde, gemotiveerde werker. Het gaat lichamelijk en geestelijk beter met hem en hij wil daarom zo snel mogelijk meer ko-men werken bij de stichting.
Als Ruslan over zijn gezin verteld, over zijn dochter van 16 en zijn zoon van 13, glimmen zijn ogen, vol trots verteld hij over de opleidingen die zij volgen en de hobby’s die ze hebben. “Ik wil aan mijn kin-deren laten zien dat je voor jezelf moet zorgen, dat ze trots op mij kunnen zijn, ik wil ze leren dat ze verant-woordelijk zijn voor zichzelf. Misschien gaat ooit een van hen, of een van mijn kleinkinderen terug naar Georgie om daar het goede leven weer op te pakken en het familiebezit terug te nemen”.
Voorlopig voelt zich Ruslan zich goed bij Stichting Samen Werken en zegt hij vaak hoe dankbaar hij is dat hij bij de stichting mag zijn. Na alles wat hij heeft meegemaakt koestert hij wat hij heeft: “ Ik leef nog” zegt hij en hij glimlacht van oor tot oor!

 

 

 

 

 

 

admin